Yusuf’un Rüyası

Kuyunun dininden bağıran ses “sabır” diyordu… “sabır

Gözlerini açtığında güneş doğmuş sabahın ilk sesleri doğru kuyunun başına.. Gözleri donmuş kuyunun dibinde zihni orda kayıplarını arıyordu.. Gidip gelip o kuyunun başındaydı.. Aile endişeli konuşmaz olan Yusuf sessiz bu sessizlik hayr mıdır? Gülen gözler gülmez..

Rüyasını annesine anlattı dedem susamış o kuyudan su götürmem lazım. Mezarına gidelim görmek isterim .. Giderler dualarını eder dönerler. Rüyadır bu belki beynindeki belki beyindeki Yusuf ‘un düştüğü kuyu, kim çıkarabilir ki! kendi ışığıdır onu kendi umududur çıkaracak!

Sabah oldu Yusuf yine kuyunun başında geldi masaya doğru koşun koşun .. Ben size dedim bu kuyu su verir diye.. Kuyu ağzına kadar suyla doluydu. ..Bu kuyu kaç senedir bilinmez. Kurumuş kör bir kuyuyu.. Ne ara doldu taştı. .Bu rüyadan mı bilinmez, ama kuyuda doldu. Bu rüya görenin adına mı bilinmez.. Yusuf’u rüyası çıktı..

Reklamlar

Düşün-geçmez

Düşüngeçli günler dileriz… Düşünüp kaldığımız, topluma fayda sağlar sağlamaz diye demeden bir filme bir şiire, bir hikayeye bir romana takılıp hayata hayatın kendisine yanımızdaki arkadaşımıza sevdiğimize yani kafamızın içinde düşüncemizin takıldığı yerde. .Ne düşünüyorsanız orda olmaya oraya doğru düşüncenize doğru yazmaya geldik..Size kendimizi hatırlatmaya biraz daha düşünmeye anlamlandırmaya anlatmaya geldik. “Düşüncecikkkkkkkkk!”Düşünmekten üşenmeyelim.. – – – – – Düşüngeç——–

Elleri Sihirli anneler

Çorbasını büyüleyen biridir anneler
Hasta yatağımızda
Elleri yüzleri hoş kokar

Gülten Akın

Anne ve anne üzerine yazılan şiirler, yazılar saymak istense sayılamaz sanırım. Ahmet haşim de gecenin karanlığında annesi anımsar. Necip Fazıl ‘ın ak saçlı annesi Nazım Hikmet’ in.. anamın kokusu dediği özlemle andığı anneleri, annelerimiz.. varlıkları güzide olup.. Anlatmakla bitirilir mi? Şefkatleri, merhametleriyle yeri doldurulamaz.. Biricik anneler, biricik annelerimiz.Elleri sihirli varlıklar eşsiz biricik annelerimiz.. İyki varsınız..

Yol(cu) luk

WordPress.com.düsüncecik

Yolculuk nereye… Sahi nereyeydi bu yolculuk.. Kendimize mi?

Yanımdaki küçük minik şirin kız annesine soruyordu?

– nereye bu yolculuk?

-Herşeyi tek tek öğreniceksin bu yolculukta merak etme..

Hiç. Susmuyordu sesi kızın..

Ben camla insanlar arasında duruyordu m. Her tarafta sesler yerleşip yerini alanlar. Anne kızına anlatmaya devam.. Kız sormaya..

Onların bulunduğu tarafa döndüm.Gözler ne kadar tanıdık.. Küçük kızda öyle cama baktım birde kıza devam etti.. Hiç beklemedi. Yol hep devm etti. Bıraktıkları kaldı gerisi devam yoluna.. Yanıma genç bir kız oturdu.. Gözleri bahar gibiydi..Tüm sevincini, hüznümü anşıyabiliyordınuz.. Sanki nereye..yeni kazandım Üniversiteyi.. Benim için yeni bir başlangıç diyordu.Hayaller büyüktü.. Bu gerçeklerin yanında bu hırslı dünyada hayaller yaşar mıydı?

Bir tünele belirdi. Etraf karanlık cam da gördüğüm oydu gülümsüyordu..Kafamı bir çevirdim. Bir aile belirdi yan koltukta Anne baba çocuklar .koca bir aile.. Anne baba kendi aralarında çocukların gidiceği okulları planlıyorlardı..

Onları dinlerken uyumuşum.. Neresi diye etrafa bakınırken..

Yaşlı bir kadın durakta iniyordu…

View original post 10 kelime daha

Yol(cu) luk

Yolculuk nereye… Sahi nereyeydi bu yolculuk.. Kendimize mi?

Yanımdaki küçük minik şirin kız annesine soruyordu?

– nereye bu yolculuk?

-Herşeyi tek tek öğreniceksin bu yolculukta merak etme..

Hiç. Susmuyordu sesi kızın..

Ben camla insanlar arasında duruyordu m. Her tarafta sesler yerleşip yerini alanlar. Anne kızına anlatmaya devam.. Kız sormaya..

Onların bulunduğu tarafa döndüm.Gözler ne kadar tanıdık.. Küçük kızda öyle cama baktım birde kıza devam etti.. Hiç beklemedi. Yol hep devm etti. Bıraktıkları kaldı gerisi devam yoluna.. Yanıma genç bir kız oturdu.. Gözleri bahar gibiydi..Tüm sevincini, hüznümü anşıyabiliyordınuz.. Sanki nereye..yeni kazandım Üniversiteyi.. Benim için yeni bir başlangıç diyordu.Hayaller büyüktü.. Bu gerçeklerin yanında bu hırslı dünyada hayaller yaşar mıydı?

Bir tünele belirdi. Etraf karanlık cam da gördüğüm oydu gülümsüyordu..Kafamı bir çevirdim. Bir aile belirdi yan koltukta Anne baba çocuklar .koca bir aile.. Anne baba kendi aralarında çocukların gidiceği okulları planlıyorlardı..

Onları dinlerken uyumuşum.. Neresi diye etrafa bakınırken..

Yaşlı bir kadın durakta iniyordu. Hoşçakal dedi. Yolculuk buraya kadar..etrafa bakındım kimse yoktu.. Ben DE…

Yalnızlığın kalesini yapmışlar

Duydun mu duydun mu? Yalnızlığın kalesini yapmışlar.

Ne Zzaman yapmışlar,

Nerede nerede?

Tüm sosyal ağlar iş başına..

Haydi çalışmaya.

-Yok yalandır şehir efsanedir bunlar…

Yok yok yalnızlıktan kaleler yükseliyor.

Hem de her yerde

insan insanın olduğu her yerde..

Kaçınılması imkansız . Yalnızlıktan kuleler var Buralarda…

Kaçamazsın yalnızlık

Tüm ihtişamıyla yükseliyor!